(Dis) Resonantie

Waarschijnlijk herken je het wel, als er vrienden komen eten. Je gaat bedenken wat jullie gaan eten. En omdat ik het leuk vind om te koken besteed ik daar met liefde en zorg aandacht aan. Meestal ga ik voor zo puur en niet al te ingewikkelde recepten. Maar het moet voor mijn gevoel wel kloppen. Ik raadpleeg in gedachte mijn smaakpapillen. En als deze omhoog gaan staan, kan ik er 95% op vertrouwen dat het eten goed gaat smaken. Ja en de rest van de avond….komt ook helemaal goed.

Ik kook dus eigenlijk op mijn gevoel, intuïtie, mijn recept moet ‘Resoneren’. Doe ik er iets te veel van dit in en te weinig van dat, dan klopt het toch niet helemaal. Soms vergeet ik iets of heb ik het ingrediënt  niet in huis, dan laat ik het weg of vervang ik het voor iets anders. Dan is het resultaat weer heel anders.

Of stel dat de aardappels ontbreken in de aardappelpuree, hou je wat boter, melk en ei over. Dat is niet wat je wilt als je een stevige aardappelpuree op je bord wil hebben. Ga dan op zoek naar goeie aardappelpureeaardappelen.

Zo zie ik het ook met mensen die therapie nodig hebben. Begrijp me goed ik zie de mensen niet als een of ander recept. Maar als ik er zo over nadenk… de therapie en de professional zijn dat eigenlijk wel voor hun client.  Het moet kloppen, ‘Resoneren’. Als er iets van het hoofdingrediënt ontbreekt, heeft de therapie of de therapie bij die therapeut dan zin? Volgens mij niet!

De therapievorm en therapeut moeten bij de client passen. En dan ook nog op het juiste moment om die stap vooruit te kunnen maken. Dat is heel lastig. Daarom zou ik zo graag willen dat wij als verschillende zorgprofessionals en zorginstanties samenwerken en als een kring om de client heen gaan staan. Waarvan de huisarts het aanspreekpunt is.

Er wordt gekeken wat de client aan therapie nodig heeft op dat moment en welke therapeut past (op dat moment) bij die client. Want je zult begrijpen als bv. de client geen vertrouwen heeft in de therapeut of er is geen klik, kan de therapie niet het juiste resultaat geven. Of de client heeft op dat moment meer aan creatieve therapie om het verwerkingsproces op gang te krijgen dan naar een psycholoog te gaan. Omdat de woorden nog niet gesproken kunnen worden. Maar nadat ze een aantal sessies gehad hebben, bij de psycholoog beter bij hun gevoel kunnen komen, waardoor het verwerkingsproces van de client een enorme spurt kan krijgen.

Om deze wens in vervulling te laten gaan is er veel openheid, communicatie en samenwerking nodig. En omdat ik denk dat grote GGZ-zorginstanties, farmaceuten en verzekeraars met deze formule heel veel geld en banen mislopen, deze wens een utopie zal blijven.

Toch ben ik bezig om een netwerk van zorgprofessionals om mij heen te verzamelen, om zo de mensen die bij mij komen zo goed mogelijk te helpen. En te kijken wat zij op dat moment nodig hebben, wat bij diegene ‘Resoneert’ om vrijer te kunnen leven.