Iemand met hoge ‘geestelijkegezondheidsnood’ moet toch geholpen worden?

Afgelopen week sprak ik een lotgenoot die die dag te horen had gekregen dat zij op de wachtlijst werd gezet om therapie te krijgen. Voordat zij aan de beurt is om geholpen te worden, zou dat zomaar maart volgend jaar kunnen zijn. En dan mag ze nog van geluk spreken!

Een voordeel heeft ze, de therapeut is BIG geregistreerd, waardoor de therapie vergoed wordt door de zorgverzekeraar. (Beroepen in de Individuele Gezondheidszorg. Dat houd in dat deze therapeut/behandelaar de juiste  en erkende opleiding heeft gedaan en zou moeten weten hoe en wat je wel en niet mag doen om die therapievorm uit te voeren )

Begrijp me niet verkeerd, ik vind het goed dat er regels zijn. Maar helaas hoor ik steeds meer van professionals dat ze deze BIG registratie opzeggen, omdat er veel te veel regels aan vast zitten en ze niet meer hun vak – mensen helpen- kunnen uitvoeren. Zo verdwijnen er dus nog meer therapeuten en zorgprofessionals, waardoor de wachttijden nog langer worden.

En een BIG geregistreerde zorgprofessional hoeft niet beter of slechter te zijn als een therapeut zonder deze registratie. Want we weten inmiddels ook dat papiertjes ook niet alles zeggen. Daarnaast lijkt het wel dat we tegenwoordig overal een papiertje voor nodig hebben en we ‘overregelt’ raken, waardoor we de menselijkheid uit het oog verliezen en we ‘veramerikaniseren’

Opleiding zegt volgens mij niet alles. Als lotgenoot van vroeg seksueel misbruik weet ik wat iemand als gevolg van een misbruiktrauma door kan maken. Ook weet ik hoe het mij geholpen heeft om de vele triggers waarmee ik te kampen heb gehad, doormiddel van beeldende therapie heb kunnen transformeren. Dit heb ik gedaan tijdens mijn opleiding Verlieskunde. Als beeldend kunstenaar was dit voor mij een hele prettige methode. Ook al heb ik deze opleiding afgerond en ben ik ‘ervaringsdeskundige’ kan ik me niet BIG registreren. Terwijl ik denk en inmiddels ook bevestigd heb gekregen, dat ik niet onder doe aan BIG geregistreerde professionals. Sterker nog, ik mag soms de ‘rotzooi’ van deze professionals opruimen. Dat ik denk, hoe bestaat het dat mensen die er geestelijk zo vreselijk aan toe zijn, zo behandeld worden. Of op wachtlijsten van minstens een half jaar gezet worden.

*Laten we nu eerst gaan kijken wat iemand nodig heeft aan zorg.

*Welke therapievorm(en) kan diegene helpen om de volgende stap te zetten.

*Zoek dan de juiste professionals daarbij. Wel of niet BIG geregistreerd.

*Werk als zorgprofessionals samen, zo kun je elkaar aanvullen en creëer je het juiste en beste resultaat.

Zo bouw je een goed en betrouwbaar netwerk waarin je de zorgzoekende op een snelle en betere manier kunt helpen. Deze is dan gemotiveerder, omdat de zorg beter op diegene is afgestemd en beter past. De wachtlijsten zijn veel korter, de zorgkosten zijn veel lager omdat er veel sneller hulp geboden kan worden. De zorgzoekende kan daardoor veel sneller herstellen en daardoor wellicht weer terugkeren op het werk of op de arbeidsmarkt. Hier besparen wij, ons als maatschappij  héél veel geld mee. En we hebben veel meer blijere en gelukkigere mensen in Nederland rondlopen.

Dit zou zoveel leed schelen! Want stel je voor dat je niet dringend maar DRINGEND!!! Hulp nodig hebt en dat je te horen krijgt dat je nog minstens een half jaar moet wachten voor je terecht kan voor therapie. Dan ben je na een half jaar gevangen te hebben gezeten in je lichaam eindelijk aan de beurt voor die therapievorm bij die therapeut en dan werkt het niet. Wat zou jij dan doen?

Dus ik ben voor verandering van dit zorgsysteem! Vind jij dit ook?